Mijn naam is Isabelle Bruins. Begin 2012 rondde ik mijn studie tot oefentherapeut Mensendieck aan de Hogeschool van Amsterdam af en opende ik mijn praktijk. Ik ben de studie Mensendieck gestart nadat ik een periode in verschillende functies bij de Nederlandse politie werkzaam ben geweest. Tijdens het werk in functies binnen de noodhulp en de recherche heb ik gemerkt dat ‘mensenwerk’ mij goed ligt en dat mijn kracht gelegen is in de hulpverlening. Het bleef in dit werk echter beperkt tot de ‘eerste hulp’ en dat vond ik jammer. Ik ging een werksituatie ambiëren waarin ik langduriger bij begeleiding van situaties betrokken kan zijn en werkelijk tot verandering kan bijdragen.

Dit heb ik gevonden in het paramedische beroep oefentherapie. Ik ontdekte dit tijdens een reis naar Nepal, waar ik vrijwilligerswerk deed in een tehuis voor kinderen met een lichamelijke beperking. Terwijl ik aan het spelen was met Bicas, een jongentje met een ernstige handicap, zei mijn reisgenoot Janine tegen mij: “Volgens mij vind jij dit heel erg leuk, je kijkt zo blij.” En dat klopte ook: ik had het zelf nog niet echt in de gaten, maar ik voelde me erg vrolijk in het begeleiden van de kinderen. Het waren echter de werkzaamheden van iemand anders die, naar mijn idee, een veel zinvollere bijdrage leverde aan de kwaliteit van het leven van de kinderen. Dat was de Nepalese fysiotherapeute die elke dag met de kinderen kwam oefenen.

Tijdens mijn studie oefentherapie heb ik diverse stages gelopen en bijbanen gehad en zo de kans gekregen te ontdekken welke kanten van het vak mij het meest liggen. In het behandelen van kinderen en zwangere vrouwen voel ik mij op mijn plek. Het bekken en de rug zijn de richtingen waarin ik mij ga specialiseren. Wat ik ook interessant vind is de invloed die spanning en ontspanning op het lichaam hebben en de werking van het autonome zenuwstelsel.

Tijdens de grote afstudeerstages heb ik mensen met diverse culturele achtergronden behandeld. Ik interesseer mij in andere culturen en maakte de afgelopen vijf jaar reizen naar Nepal, Kenia, Ethiopië en Oeganda. In de stages heb ik ervaren dat het plezier van werken met patiënten met een andere culturele achtergrond ook dicht bij huis te vinden is.